Racconto | Corrispondenze, di Evelina Miteva

Evelina Miteva, conosciuta in Bulgaria come mente critica e specialista di filosofia medievale, è anche una scrittrice e una poetessa lirica. Nata nel 1981 a Vilnius (Lituania), vive a Colonia

(Germania) dove insegna presso l’Università di Colonia. Ha conseguito dottorati di ricerca in filosofia e storia della filosofia presso le Università di Bari e di Colonia. È autrice di uno studio dottrinale sull’antropologia di Alberto Magno, nonché di articoli, recensioni, un libro di poesie edito da Scalino in Bulgaria dicembre 2018, traduzioni in bulgaro da latino, inglese, tedesco e italiano. È una migrante tra diverse culture e lingue, sempre benvenuta e sempre un po’ straniera; una ricercatrice con un’impressionante lista di pubblicazioni, che scrive quello che è solito chiamare letteratura la sera, quando i suoi figli dormono.

Presentiamo su YAWP un racconto dalla sua prima raccolta di racconti pubblicata in Bulgaria dalla casa editrice Scalino, marzo 2019 «Кратки разкази за недружелюбни момичета» («Brevi racconti per ragazze non troppo amichevoli»), realizzata con il supporto del Ministero della Cultura della Bulgaria. Un libro nel quale i protagonisti ricordano un po’ l‘autrice: senza una terra alla quale appartenere, non hanno altro che sé stessi, e la propria famiglia – se ce l’hanno.

Questo racconto «Corrispondenze», come gli altri racconti di Evelina Miteva, è stato scritto in bulgaro, ma è stato tradotto in italiano dalla stessa autrice. Nel suo libro bulgaro e nel numero 1

(9-15.01.2019, Anno 28) del prestigioso settimanale Literaturen vestnik è pubblicato con un altro

titolo: «Eдна банална история» («Una storia banale»). Proponiamo di sotto anche l’originale bulgaro.

In Italia un altro breve racconto di Evelina Miteva è stato inserito nella raccolta di racconti «Oltre il confine. Storie di migrazione», a cura di Heiko H. Caimi, uscita in giugno 2019 per Prospero Editore, con 28 scrittori, italiani e stranieri. Quel libro è acquistabile, oltre che in libreria e nei principali bookstore online, anche sul sito dell’Editore, con il 15% di sconto: https://www.prosperoeditore.com/libri/Oltre-il-confine-Heiko-H-Caimi

Emilia Mirazchiyska



Anna aveva già il caffè accanto a sé aveva aperto il suo portatile ed era pronta per cominciare il lavoro. Alzò distrattamente la mano sinistra che impugnava la tazza, mentre con la destra stava già aprendo la posta elettronica. “Ah, eccolo, di nuovo”, Anna arcuò il sopracciglio con soddisfazione e aprì la mail. Era sempre lui, il suo corrispondente. Si scrivevano da tre, quattro mesi, dapprincipio raramente, ma nell’ultimo periodo la loro corrispondenza era diventata quotidiana e Anna si recava al lavoro con il presentimento sicuro di ricevere un suo saluto. Aspettava la sua lettera con una sensazione mista di sicurezza e desiderio, la sua giornata cominciava bene con lui.

Certo, si scrivevano di cose banali. Tutto in questo mondo è già stato scritto, o detto; ogni cosa, in un momento o in un altro, era già stata oggetto della conversazione intima di qualcuno. Le venne in mente il racconto di cui avevano parlato all’inizio della loro relazione. Relazione, rapporto, che differenza faceva… Anna riportò subito all’ordine i suoi pensieri, ripetendosi che la loro non era una relazione bensì un rapporto. Ad ogni modo, la sua era quasi una correzione filologica, una precisazione linguistica. La sensazione rimaneva la stessa. Il racconto, certo. Parlare de “La biblioteca di Babele” di Borges era stata una cosa del tutto logica e normale. Tutti e due si occupavano di libri a tempo pieno, lei conduceva la sua rubrica settimanale di letteratura alla radio, lui era un bibliotecario al Centro di Studi Medievali e Rinascimentali. Il mondo è una biblioteca, si erano detti allora, e per loro due questa frase era in grande parte vera alla lettera. Borges, però, parlava della Biblioteca come di un universo infinito, nel quale ogni fatto, ogni contro-fatto, ogni illusione e la sua confutazione, ogni storia e quella identica a essa, distinta per una sola virgola, tutto era già stato scritto e ordinato sugli scaffali della biblioteca infinita.

Dunque entrambi sapevano benissimo che le loro lettere e il loro conversare erano banali. Ma questo non importava. Se nella casella di posta elettronica scovava le sue parole la giornata cominciava bene. Le raccontava delle sue piccole scoperte, degli autori sconosciuti, di ricerche eccellenti sulle nature morte olandesi del Cinquecento o sulle ragioni sociali della diffusione della peste nel Trecento. Arnold, così si chiamava, probabilmente aveva superato la cinquantina, era un bohémien e un chiacchierone, e spesso le raccontava di mostre e film che aveva apprezzato di recente. Anna gli rispondeva parlandogli del vento che soffiava fuori e che faceva chinare i rami degli alberi fino ai suoi capelli scompigliandole i pensieri. Era bella e popolare, l’anno scorso aveva compiuto il proprio quarantesimo compleanno dando una grande festa; col passare degli anni si sentiva sempre più attraente. Sempre più spesso, nella sua trasmissione, lei parlava dei libri che le aveva fatto notare Arnold. Scopriva delle metafore sorprendenti in argomenti apparentemente di nicchia. Perché cosa vi è di più enigmatico dei giardini labirintici della Firenze rinascimentale, o di più intrigante delle immagini di chimere o di lepri assassine che i copisti medievali avevano ritratto sui margini dei manoscritti che trascrivevano nei pomeriggi infiniti trascorsi nelle loro abbazie. I pensieri di Arnold erano diventati parte dei suoi; e anche le preoccupazioni e le gioie di lei si trasformavano nell’energia dei suoi passi, ogni giorno, dovunque si trovasse. Si erano addentrati nel tunnel dei pensieri che si rispecchiano.

Anna premette invio e rispose al suo bibliotecario, appoggiò la schiena, lasciandosi cadere nella sua sedia girevole e sollevò la tazza per bere il caffè. Che nel frattempo si era raffreddato. Era completamente freddo. Non si era resa conto del tempo trascorso in quel loro tunnel di pensieri. Raccoglie i pensieri, quasi infastidita; aveva così tanto da fare eppure aveva passato la mattinata a raccontare del vento che soffiava fuori. Vento e nebbia. Quella storia non era niente più che vento. Anna scacciò via quel costante pensare ad Arnold e alle lepri medievali e incominciò a telefonare agli uffici stampa, agli amici editori, per mettersi d’accordo su interviste, doveva portarsi al passo con le notizie della giornata. La sua giornata era colma di libri, gente ed eventi. L’immagine di Arnold si allontanò per il corridoio dei pensieri e rimase lì dentro, nel buio.

Trascorse la giornata subissata da quegli incarichi infiniti. Alla fine prese lo smartphone, le chiavi e il laptop, li mise nella sua borsa e partì verso casa. Viveva da sola, non voleva prendersi nemmeno un gatto, non le piaceva ritrovarsi a vivere uno stereotipo, non era una gattara. Aveva il suo lavoro e i suoi amici, lei esisteva di quello. Aprì una bottiglia di vino, se ne versò un bicchiere e aprì di nuovo il suo portatile, seduta a tavola nella sua cucina. Controllò i nuovi messaggi e richiuse lo schermo. Poi aprì il romanzo che stava leggendo da qualche giorno; avrebbe dovuto presentarlo in trasmissione, quel venerdì. Non riusciva a concentrarsi, i suoi occhi saltavano righe intere, sfogliava le pagine e non capiva come una fosse collegata all’altra, non riusciva nemmeno a ricordarsi chi fosse il personaggio di cui si parlava in quel paragrafo. Ripose il romanzo e aprì di nuovo il computer, ma non c’erano messaggi nuovi nella casella di posta elettronica. Bevve in un sorso il vino rimasto nel bicchiere, come per inghiottire tutta quell’insoddisfazione che si sentiva piombare addosso. Decise che quella vaga sensazione irritante di vuoto fosse semplicemente dovuta alla sua stanchezza. Era semplicemente stanca. Nient’altro.

Ciononostante non riusciva a dormire tranquilla. Si svegliava spesso, sognava tanto. Camminava lungo dei corridoi ai cui lati c’erano ordinati dei libri. Spesso l’aria era pesante e secca. A volte invece diventava sottilissima e non riusciva a prendere fiato. A quel punto si fermava e si appoggiava su una qualunque delle infinite mensole piene di libri, come un atleta dopo una lunga corsa. Una mano appoggiata sui libri, l’altra sul ginocchio, respirava a fatica, la testa le girava. Provava un forte senso di vertigine, stava per svenire, ma poi alzava la testa e continuava a camminare, trascinando una mano sul dorso dei libri, le punte delle dita stavano diventando insensibili. Di tanto in tanto si svegliava, ma ogni volta che si riaddormentava, il suo sogno riprendeva, e dopo ogni interruzione il sogno sembrava più denso. Stava entrando in corridoi sempre più bui della biblioteca, sempre più vecchi e polverosi erano i libri, più pesante l’aria. Dopo il terzo risveglio, iniziò a sentire la presenza di qualcun altro dietro di lei. Trapassando l’aria immobile, a volte sentiva una leggera brezza, come un respiro. Tra l’odore di polvere e di libri cominciarono a penetrare delle correnti sottili di odori vivi. Dopo il risveglio successivo, il corridoio divenne molto stretto. I libri cominciarono a vorticare a spirale verso l’alto. Temeva di camminare in circolo. La sua mano, che non si separava mai dai dorsi dei volumi, doveva ormai essere completamente nera, non poteva riconoscerla nell’oscurità. In questa confusione forti miasmi si mescolavano ad acri odori di marciume e a odori di vita, e l’aria era un miscuglio di dolciume e pesantezza. Giunta al corridoio successivo, svoltò e si ritrovò a percorrere gallerie liquide che scorrevano l’una nell’altra. D’improvviso vide una traccia di dita nella polvere dei libri. Anna aveva trascinato finora la mano destra. La traccia scorreva continua, inconfondibile, sul lato sinistro del corridoio. Anna spalancò la bocca per lo spavento, la sorpresa e poi il sollievo, e inavvertitamente ingoiò l’aria pesante e dolce che la fece quasi soffocare e scivolò pesantemente a terra. Il tonfo della caduta la risvegliò. Sentì il suo corpo pesante, quasi immobile. Era una persona energica, ma ora non riusciva a muoversi, come se le sue gambe fossero paralizzate. Sentiva lo sfinimento fin dentro le ossa, ma in questo suo torpore percepiva una cosa ancora: il sollievo di non aver camminato in cerchio in continuazione. Sentiva la sorpresa e lo spavento che lì, nei corridoi più contorti delle sue paure, vi fosse qualcun altro, con il suo odore sembrava una foglia di fiore che cadeva invisibile nell’oscurità.

La mattina seguente Anna aprì la lettera di Arnold al lavoro, ma non la lesse fino alla fine. La cancellò e non rispose. Trascorse l’intera giornata lavorando duramente. Sfogliò il noioso romanzo della sera prima, trascrisse degli appunti per la trasmissione, chiamò la traduttrice che voleva invitare in radio per un’intervista. Controllò che novità ci fossero in giro, organizzò qualche incontro con degli amici e non sapendo poi cos’altro fare, sistemò la sua borsa. Trovava sempre degli appunti vecchi e oggetti di origine sconosciuta a cui doveva dare una sistemazione. Non sapeva nemmeno da dove provenissero. Alla fine se ne andò via, completamente sfinita dallo sforzo di non pensare ad Arnold. Dallo sforzo sovrumano di non pensare che lui conoscesse quei corridoi bui meglio di lei, e che questa sera avrebbe saputo dove aspettarla.

Salì sul tram e si sedette al primo posto libero che le capitò davanti. Accanto vi era seduto un uomo coi capelli grigi, quasi bianchi. Magro, alto. Probabilmente stava tornando dal lavoro, indossando ancora la sua giacca da postino. Aveva un odore pulito, si poteva sentire a questa distanza. Alla fermata successiva, sul tram salì un ubriacone, si sedette di fronte a una ragazza giovane e cominciò a guardarla con insistenza. Anna stava seguendo l’ubriaco nel riflesso sul vetro, in questo momento stava mormorando qualcosa sulle mani della ragazza, di come fossero graziose, e di come gli ricordassero una certa Monica. Anna e l’uomo accanto a lei si scambiarono sguardi e sorrisero. Anna scese alla sua fermata e si diresse verso il tram successivo che avrebbe dovuto prendere per tornare a casa. Camminava lentamente, con la testa bassa. La sua borsa, benché ordinata, le pesava sulla spalla. Vista l’ora, le strade erano piene di gente che tornava dal lavoro. Anna si fermò, si voltò indietro, voleva dare uno sguardo a questo mucchio umano nel crepuscolo grigio. In quel momento vide che, col suo stesso passo lento, a pochi passi da lei stava camminando l’uomo con la giacca da postino. Scarno, concentrato su qualcosa di suo. Lei lo guardò esaminando ogni suo dettaglio, questa volta più attentamente. Lui ricambiò il suo sguardo, la assorbì in sé, senza cambiare espressione. Lei gli girò le spalle e continuò verso la sua fermata. Un’altra volta ancora gli gettò uno sguardo voltando la testa – era ancora dietro di lei. Non lo guardò più, poi lo perse. Ma quando scese alla sua fermata, d’improvviso si accorse che c’era anche lui lì. Era semplice. Questo qui non l’avrebbe disturbata in sogni inutili.

Tornò a casa sua dopo mezzanotte, si versò del vino aperto la sera prima e si sedette al computer. Aprì la casella di posta (questa volta non c’era nessun messaggio nuovo) e una a una cancellò tutte le mail di Arnold. Aprì dunque il suo blog personale di letteratura e traduzioni e cancellò tutti i post in cui commentava dei libri di cui le aveva parlato. Quando ebbe finito, bevve il resto del suo bicchiere d’un fiato, ma questa volta non dovette ingoiare alcuna sensazione sedimentata di senso o mancanza di senso assieme al vino.

***

Anni dopo Anna si imbatté in un piccolo libretto di saggi e racconti dedicati alle biblioteche. Era sera, e come al solito stava sfogliando dei libri nuovi, con un bicchiere di vino rosso accanto. Prese il volume in mano e lo sfogliò con distrazione, era incluso ovviamente anche il racconto “La biblioteca di Babilonia di Borges”. Però stavolta nonostante il titolo l’autore non era Borges, ma un altro, il nome le era sconosciuto. Lo stile era quasi banale, non si diceva nulla di nuovo. Ma la storia si svolgeva tranquilla. Anna era colpita dal tono equilibrato, sicuro, con cui qualcuno stava raccontando della sua vita come bibliotecario, delle conversazioni con i lettori, di come i libri avevano segnato dei percorsi nella sua vita. Le persone erano apparse e poi scomparse, i libri e le conversazioni su di loro erano rimaste con lui. Il saggio si concludeva con una specie di storia d’amore, una deviazione casuale dal ragionamento leggero e ben intenzionato. Qualcuno, una donna che apparentemente aveva letto tutti i libri della sua biblioteca. Ma un giorno era semplicemente scomparsa. “Se avessimo litigato o ci fossimo avvicinati, avrei capito. Ma no, era solo una corrispondenza. Non ho mai più capito cosa fosse successo. La vita, sembra, non è mai lineare, consiste di passaggi, corridoi, svincoli e crolli. Interruzioni improvvise di storie. Fortunatamente, il mondo è una biblioteca infinita, e da qualche parte nei suoi vasti corridoi vi si trova sempre la stessa identica storia, esattamente la stessa, ma con un altro fine”.

Evelina Miteva



Една банална история

Анна вече си беше сипала кафе, беше отворила компютъра и беше готова за работа. С лявата ръка надигна разсеяно чашата с кафе, с дясната вече отваряше мейла си. „Аха, ето го пак!“ – Анна повдигна вежда със задоволство и отвори мейла. Беше пак той, нейният кореспондент. От три-четири месеца си пишеха, отначало по-рядко, но напоследък писмата им бяха станали ежедневни, Анна идваше на работа с предусещането за поздрав. Очакваше писмото от него със смесица от увереност и копнеж, денят ѝ започваше добре с него.

Разбира се, пишеха си за банални неща. Всичко на този свят е вече написано; било е все някога изговорено или написано, всичко, все някога, е било предмет на нечий интимен разговор. Тя се сети пак за разказа, за който бяха говорили някъде в самото начало на връзката им. Връзка, контакт, все едно… Анна се поправи мислено, че нямат връзка, а контакт. Но поправката ѝ се дължеше просто на прецизност към езика. Усещането си беше същото. Онзи разказ, разбира се. Беше съвсем логично да заговорят за „Вавилонската библиотека“ на Борхес. И двамата се занимаваха през цялото време с книги, тя водеше седмичната рубрика за литература в радиото, той беше библиотекар в института за Средновековие и Ренесанс. Светът е библиотека, бяха си казали тогава, и за тях двамата до голяма степен това беше съвсем буквална истина. Но Борхес говореше за Библиотеката като за онази безкрайна вселена, в която всеки факт, всеки контрафакт, всяка илюзия и нейното оборване, всяка история, както и нейният двойник, различаващ се от нея само по една запетайка, са написани и подредени по рафответе на безкрайната библиотека.

Затова двамата знаеха твърде добре, че писмата и разговорите им са банални. Но това нямаше значение. Денят започваше добре, ако в мейла ѝ я чакаше писмо от него. Той разказваше за своите малки открития, за неизвестни автори, прекрасни изследвания върху холандските натюрморти от шестнадесети век или върху социалните основания за разпространението на чумата през четиринадесети. Арнолд – така беше името му – беше вероятно преполовил петдесетте, беше бохем и приказлив и често ѝ разказваше за изложби и филми, които му бяха харесали. Анна му отговаряше за вятъра навън, който навеждаше клоните на дърветата до косите й и разбъркваше мислите ѝ. Беше хубава и популярна, миналата година беше отбелязала четиридесетия си рожден ден с голямо парти; с годините се чувстваше все по-привлекателна. Все по-често в предаването тя говореше за книги, на които Арнолд ѝ беше обърнал внимание. Откриваше неочаквани метафори в наглед нишови теми. Защото какво по-многозначно от градините-лабиринти в ренесансова Флоренция, или какво по-интригуващо от изображенията на химери и зайци-убийци, които средновековни писари бяха изрисували в празните полета на книгите, които преписвали в безкрайните манастирски следобеди? Неговите мисли бяха станали част от нейните; а нейните тревоги и възторзи вливаха енергия в крачките му, всеки ден, където и да се намираше. Двамата бяха влезли в тунела на мислите, които се оглеждат.

Анна натисна бутона и изпрати днешния си отговор до своя библиотекар, облегна се назад в стола си и посегна да отпие пак от кафето си. Беше изстинало. Съвсем студено. Изобщо не беше забелязала колко време е прекарала в този техен тунел. Сепна се и дори се ядоса, имаше толкова много работа, а беше пракарала сутринта да разказва за вятъра навън. Вятър и мъгла. Това беше тази история. Анна се отърси от мислите за Арнолд и средновековните зайци и започна да се обажда на издатели, да уговаря интервюта, зае се да наваксва с новините от деня. Денят ѝ беше пълен с книги, хора и събития. Образът на Арнолд се отдалечи по коридора на мислите ѝ и остана там вътре, в тъмното.

Денят премина в тези безкрайни задачи, най-сетне тя събра телефона, ключовете и лаптопа, пъхна ги в чантата и пое към дома. Живееше сама, не си взимаше дори котка, не обичаше да попада в стереотипи, а и котки не обичаше чак толкова. Имаше работа и приятели, това беше тя. Вкъщи отвори нова бутилка вино, сипа си чаша и отвори пак лаптопа си на кухненската маса. Прегледа съобщенията, затвори го, отвори романа, който четеше в момента, трябваше да го представи в петъчното предаване. Не можеше да се съсредоточи, погледът ѝ прескачаше редове, тя отгръщаше следващата страница и не разбираше каква е връзката с предната страница, нито успяваше да си спомни какъв точно беше този герой, за когото се говореше в момента. Завори романа, отвори пак лаптопа, но нямаше нови съобщения. Допи виното на една глътка, сякаш да преглътне и надигналото се отнякъде недоволство. Реши, че това неясно, дразнещо усещане за празнота, е просто умора. Просто умора. Нищо друго.

Въпреки умората не спа спокойно. Будеше се често, сънуваше много. Вървеше по коридори, отстрани бяха наредени книги. Въздухът беше тежък, сух. Понякога въздухът сякаш съвсем изтъняваше, не смогваше да си поеме дъх. Тогава спираше и се подпираше на някоя от безкрайните лавици книги, като спортист след дълго тичане. Едната ръка опряна на книгите, другата на коляното ѝ, дишаше тежко, виеше ѝ се свят. Прималяваше ѝ и отмаляваше, но после вдигаше глава и продължаваше да върви нататък, влачеше ръка по гръбчетата на книгите, върховете на пръстите ѝ постепенно изтръпнаха. Отвреме-навреме се пробуждаше, но с всяко заспиване сънят ѝ продължаваше и след всяко прекъсване сънят ставаше сякаш все по-плътен. Навлизаше във все по-тъмни коридори от библиотеката, все по-стари и прашни бяха книгите, все по-тежък въздухът. След третото пробуждане тя започна да усеща нечие присъствие зад себе си. През неподвижния въздух понякога се усещаше лек повей, като нечие дишане. През миризмата на прах и книги започнаха да се промъкват тънки струйки жива миризма. След следващото разбуждане коридорът стана съвсем тесен. Книгите започнаха да се извиват в спирали нагоре. Струваше ѝ се, че върви в кръг. Ръката ѝ, която не се отделяше от гърбовете на книгите, сигурно вече беше черна, но тя не можеше да види в сумрака. Смесваха се миризми на старо, на тлеене, живата миризма се смесваше с тях и миришеше на сладко и тежко. Тя сви по поредния коридор, тези коридори вече изглеждаха течни, така се преливаха един в друг, и тогава видя следа от нечии пръсти в праха върху книгите. Анна досега беше провлачвала дясната си ръка. Следата вървеше, непрекъсната, еднозначна, от лявата страна на коридора. Анна отвори уста в уплах, изненада и облекчение, с което неволно се нагълта с тежкия сладък въздух, прималя ѝ съвсем и тя тежко се отпусна на земята. От тупването на пода се събуди. Усещаше тялото си тежко, почти неподвижно. Тя беше енергичен човек, но сега не можеше да помръдне, сякаш краката ѝ бяха осакатени. Беше изтощена до центъра на костите си, но в събуждането си знаеше и още нещо – облекчението, че не се беше въртяла в кръг. Учудването и уплаха, че там, в най-извитите галерии на нейните страхове, имаше още някого и миризмата му се усещаше като лист от цвете, падащ невидим в мрака.

Тази сутрин Анна отвори писмото от Арнолд на работа, но не го дочете. Изтри го и после не отговори нищо. Цял ден прекара в усилена работа. Прегледа скучния роман от предната вечер, нахвърли бележки за предаването, обади се на преводачката, която също искаше да покани в радиото за разговор. Провери какво ново се случваше наоколо, уговори няколко срещи с приятели, накрая почти не знаеше какво още да прави и подреди чантата си. Винаги имаше стари бележки и неизвестни предмети, които да трябва да се разчистят. Даже не знаеше откъде се появяват. Накрая си тръгна съвсем изтощена от усилието да не мисли за Арнолд. От нечовешкото усилие да не мисли, че той познаваше тези тъмни коридори по-добре и от самата нея и довечера щеше да знае къде да я чака.

Качи се в трамвая и седна на първото изпречило ѝ се свободно място. До нея седеше някакъв мъж със сива, почти побеляваща коса. Слаб, висок. Сигурно се връщаше от работа, още беше с якето си на пощальон. Миришеше на чисто, стегнато, можеше да се усети от това разстояние. На следващата спирка в трамвая нахлу някакъв пиян, седна срещу някакво младо момиче и започна да я гледа настойчиво. Анна следеше отражението на пияния в стъклото, в момента той нареждаше нещо за ръцете на момичето, били хубави, напомняли му за някоя си Моника. Анна и мъжът до нея се спогледаха и се засмяха. Анна слезе на своята спирка и тръгна към следващия трамвай, който трябваше да хване за вкъщи. Вървеше бавно, с наведена глава, чантата ѝ, макар и подредена, тежеше на рамото ѝ. Беше пълно с минувачи, хората се връщаха от работа в този час. Анна спря, обърна се назад – искаше да погледа тази човешка маса в сивия здрач. В този момент видя, че със същата бавна стъпка като нея на няколко крачки по-назад вървеше мъжът с пощальонското яке. Изпит, съсредоточен в нещо свое. Тя го изгледа, този път по-внимателно. Той отвърна на погледа ѝ, попи я в себе си, без да сменя изражението си. Тя му oбърна гръб и продължи към спирката си. Още един път му хвърли кос поглед през рамо – той още беше след нея. Тя не го погледна повече, после го и изгуби от поглед. Но когато слезе на своята спирка, изведъж и той беше там. Просто така. Анна го измери с поглед. Спря и изчака той да се изравни с нея, после тръгнаха редом, без да разменят дума. С този нямаше да има излишни сънища.

Прибра се у дома си някъде след полунощ, сипа си от снощното вино и седна на компютъра. Отвори пощата си (нямаше никакви нови събщения този път) и едно по едно изтри всички писма от Арнолд. После се върна назад в личния си блог за литература и преводи, и изтри всички постове, в които коментираше книги, за които той ѝ беше говорил. Когато приключи, изпи остатъка от чашата си на екс, но този път не се наложи да преглъща никакво утаено усещане за смисъл или безсмислие.

***

Години по-късно Анна попадна на тънка книжка с есета и разкази, посветени на библиотеките. Беше вечер и както обикновено тя преглеждаше новите книги, с чаша червено вино до нея. Прелисти разсеяно, беше включен, разбира се, и разказът „Вавилонската библиотека на Борхес“. Но после тя си даде сметка, че това беше заглавието, а авторът беше друг, непознато за нея име. Стилът беше почти банален, нищо ново не се казваше. Но разказът вървеше спокоен, Анна се увлече в равния му, уверен тон, някой разказваше за живота си като библиотекар, за разговорите, които беше водил с читателите, за това как книгите бяха маркирали пътеки в живота му. Хората се бяха появявали и изчезвали, книгите и разговорите за тех бяха оставали с него. Есето приключваше с нещо като любовна история, едно случайно отклонение от добронамерения, лек ход на разсъждение. Някой, някаква жена, с която явно бяха чели заедно много от книгите в библитеката му. Но един ден тя просто изчезнала. „Да бяхме се скарали, или сближили, бих разбрал. Но не, беше само кореспонденция. Така и не разбрах какво се беше случило. Изглежда животът не е никога праволинеен, а се състои от проходи, коридори, отклонения и пропадания. Внезапни прекъсвания на историята. За късмет светът е безкрайна библиотека и някъде из необятните ѝ коридори е написана точно същата история, точно същата, но с друг край.“

Евелина Митева

Questo blog viene aggiornato senza alcuna periodicità, la frequenza dei post non è prestabilita e non può pertanto considerarsi un prodotto editoriale o una testata giornalistica ai sensi della legge n. 62 del 07/03/2001. Tutti i diritti sono riservati – barbaricoyawp.com; la redazione di YAWP prima di pubblicare foto, video o testi ricavati da Internet, compie tutte le opportune verifiche al fine di accertarne il libero regime di circolazione e non violare i diritti d'autori o altri diritti esclusivi di terzi. Per segnalare alla redazione eventuali errori nell'uso di materiale riservato, scriveteci a yawp@outlook.it e provvederemo prontamente alla rimozione del materiale lesivo di diritti di terzi.